Impression मुद्रा

  विसरावे तरी कसे , ते ह्रदयावरचे घाव ? ओलांडावा कसा बरे , तो आठवणींचा गाव ?   मन घेई मनातच , तुझी पुन्हा पुन्हा भेट , साक्षीला होती गोळा डोळा आसवेच थेट .

काही आशा लहानशा  अन् स्वप्ने छोटी-मोठी, यासवे आयुष्य सारे,  कधी परिक्षा कधी कसोटी.   सफाईदार जगण्याची  ना जमली ती हातोटी, सरली वर्षे अशीच  भरले डोळे अर्धी रोटी! ओझे घेऊन पाठी , आणि रिकाम्या पोटी, तरी हास्य एक, राहिले सदा ओठी.

  वाहवले अनेकदा शब्दांचे ते वारे , बांधले किती विशेषणांचे डोलारे , कळले ना मला कसे न जाणे , विलसतात खरे मौनातच अर्थ सारे .  

  त्या रात्रीचे मधुर स्मरण , मधुबोलांची प्रितपखरण , चंद्रासवेचे ते जागरण ... आता ..   उरली केवळ आठवण !!   उठे आसवांचा सागर , परी तू न येशी सत्वर , हे ह्रदय मम जर्जर , आता ....   थांबवी बघ स्पंदन !

  करुन मेंदूची वेसण सैल जरा , सोड जू , होई मोकळा बैल जरा , दराच्या - उंदराच्या शर्यती अती , विसरुन क्षणभर मना , फैल जरा ! रोजचा कोलू , रोजचाच हा घाणा , फिरल्यासच वाजती पैसे खणाणा ! कोण कोणाचा गुलाम हे कळेना , पैसेच बनले , जगण्याचा बहाणा !

  आज बोलू , उद्या सांगु , म्हणतां म्हणतां , आयुष्य मुक्याने   सरले कधी न कळले ! रम्य होते भोवतालही , निसर्ग होता सुरेख , मार्ग ते धुक्याने सरले कधी न कळले !

  आयुष्याच्या पुस्तकात .. दिवसांची पाने अन् शब्दांचे क्षण . कधीच करता येत नाही पुढल्या पानाचं वाचन !   मागेही जाता येत नाही , ऊजळणीसाठी , मनांत फक्त जागा ,  आठवणींसाठी

  आयुष्याच्या मैफिलीला , सुर - साज राहीला नाही .. जीव माझा जीवनावर , असा नाराज राहीला नाही !   भरभरुन होते जे काही , आता सारेच रिते वाटते ... गर्दी वेढूनही भोवती , मी मला एकटीच भासते !

  खेळ प्रारब्धाचे गूढ अन् अगम्य ,   पंचमहाभूतांसही पडे याचे कोडे !   खेळात या ‘ माणूस ’ थोटका किती ,   सारेही जाणून जाणतो फार थोडे ! 

  एखाद्या-दुसऱ्या भेटीत-नजरेत, काय कळेल रंग-रुप सोडून? ज्वलंत आग की वाहते पाणी, काय राहते पापण्यांच्या आडून? चार-दोन प्रश्नांच्या उत्तरांनी, कोणते गुपीत मीळेल काढून? जीवन जीथे द्यायचे उधळून, आणि मनाशी मन घ्यायचे जोडून!

  तो वारा वाहताना मंद हलकासा , ही फुले पसरता गंध हलकासा , गळा होई अवरुद्ध हलकासा , उठे मनी एक आक्रंद हलकासा .

  बहरलास तूही   तव स्पर्शाने मी पुलकीत होता , बेबंद मन झाले   मी तुझ्या प्रेमांकीत होता . दिवस मधु - मधुर   अन् रात्री त्या धुंदावलेल्या , शब्द झाले फुलपंखी   मौनाचे संगीत होता .