Impression मुद्रा

ठाऊक असे या असीम अंतरिक्षा, तुझी जी मी करीतसे ही प्रतिक्षा, न कोणी दिली न देईल अशी परिक्षा, युगेयुगे तुजसवे भ्रमणाची घेत दिक्षा!

मुखवटा घालून जगायला जमत नाही. अहंकारी ही उपाधी सुटत नाही. एकटेपण साथ सोडत नाही. मनाजोगी संगत मीळत नाही. मुल्यांच्या बाबतीत तडजोड करवत नाही. सद्सद्विवेकबुद्धी गुंडाळून कोणाचे समर्थन करवत नाही. अभिनय जमत नाही, भूमिका वठवत नाही. अशांनी कुठे जावे याविषयी मार्गदर्शन करावे.

इतरांकडून असलेल्या अपेक्षांची पूर्ती झाली नाही तर राग येतो. पण आपल्या आपल्याकडून असलेल्या अपेक्षांची पूर्ती झाली (का) नाही याचा विचार करु लागलो की अवास्तव तणाव निर्माण होतो. स्वतःला दोषी समजणे हा त्याचाच एक भाग. स्वतःच्या मर्यादा आणि अपूर्णत्व आनंदाने स्वीकारता आले पाहीजे.

कोणतेच पेरलेले धान्य १००% उगवत नाही. साधारण ७०-९०% म्हणजे चांगली उगवण. न उगवलेले बीज खत होऊन उगवणाऱ्या बीयांच्या वाढीला सहाय्य करते. आणि #धान्य उगवत नाही म्हणून कोणी तण पेरत नाही. सगळ्याच सत्कर्मांचा परतावा मीळत नाही. पण म्हणून दुष्कर्म करु नये. उगवेल ते आपले समजावे.

आपल्या आत आपले   एक  गाव असते. तिथे आपले घर असते. एखादे मंदिर असते. बाग असते. मित्र आणि शत्रुंचीही घरे असतात. भावकी-गावकी असतेच. शिवाय काही गटर आणि उकिरडे पण असतात. आपण मंदिरात किंवा स्वतःच्या घरात थांबायचे ठरवु शकतो. पण बरेचदा आपण गाढवासारखे उकिरड्यावर किंवा डुकरासारखे गटरात असतो.

ऐकुनही माझे तू न ऐकले काही, स्विकारले म्हणता, टाळलेही काही! अचानक तू निघतां, मन बावरले काही, समजावता मी मला, समजलेही काही. अश्रुच तर होते, मीही रोखले काही, ज्यांनी ना मानले, ते ओघळलेही काही.

माझ्या वेदनेचा होता जरासा उल्लेख, नाराज तू व्हावे अशी काय आहे मेख? समजावती लोक मला, असु नये इतके भोळे, पण तुला काय झाले, का झुकले तुझे डोळे? फसविले कोणी,  अन् फसली ही बिचारी! कोणी बोले मला, का तुझी उडते रया सारी? जखमा माझ्या पाहताना, तो वैद्यही थोड़ा रडला, वेड्या होईन रे मी ठीक, पण चेहरा तुझा का पडला?

शहाणे लोकही असे नादावून जातात खेळात माकडांच्या जीव देऊन जातात रोजचाच आता असत्याचा व्यापार, खऱ्यासमोरही बेधडक खोटे रेटुन जातात. ढाल ज्यांनी व्हावी सत्याच्या रक्षणाची, तलवारीच्या पात्याने वार करुन जातात.

हे दुःख वेगळे आहे, तुला सोडून जाण्याचे, ते दुःख वेगळे आहे, तू मला सोडण्याचे! विरही जीव मी लिहितो आहे काव्य नवे, होतो आहे प्रसिद्ध अजुन काय मग हवे?

कळ्या आकांक्षांच्या होत्या खिशात काही, न जाणे कशी बनली, त्यांची फुले स्वप्नवाही!

मला वाहु दे…   माझी दुःखे मला वाहु दे…   माझे आसु मला वाहु दे…   माझे न्यून मला वाहु दे…   माझे पुण्य मला वाहु दे…

आणलीस नक्षत्रे तू…  ठेव खाली अंगणात,  सूर्य माझ्या आतला,  अजुन मावळला नाही.   ही फुले तुझी टपोरी,  शोभतात तुझ्याच हाती,  बहर माझ्या बगीच्याचा,  अजुन ओसरला नाही.

असे #शब्द तुझे जे गोड,  की तुजसवे मन जाई जुळुनी!  हलकेसे हास्य पाहता ते हाय,  जणू जीव जातसे तळमळुनी!

आणलीस नक्षत्रे तू… ठेव खाली अंगणात, सूर्य माझ्या आतला, अजुन मावळला नाही. ही फुले तुझी टपोरी, शोभतात तुझ्याच हाती, बहर माझ्या बगीच्याचा, अजुन ओसरला नाही.

अनुभवांनी जो तापला, घासला, बदलला, डागाळला…..  त्याचे निरागस, निष्कलंक रुप, शोधावे कशाला!?

पैशाला कोणत्याच भावना नसतात. पण भावनावश व्यक्तीला जे काही करायची इच्छा असते, त्यातील ‘जवळपास’ सर्व गोष्टी पैसा करु शकतो. पैशाला स्वतःला वासना सुद्धा नसतात. दुर्दैवाने वासनावश व्यक्तीला जे काही करायची इच्छा असते, त्यातीलही जवळपास सर्व गोष्टी पैसा करु शकतो.

कर्ज कर्ज कधी ना फीटले माझे,   त्या न जगलेल्या दिवसांचे.   क्षणाक्षणावर व्याज भरले,   अगणीत स्वप्नांच्या ऱ्हासांचे.   काय मी साधणार येथे   मांडून हिशोब त्रासांचे?   जप्त होऊनी जीवनाकरवी,   लिलाव लागले श्वासांचे!

अधीक शिक्षण , अधिक पदव्या, अधिक काम, अधिक #पैसा …. एकच कमी …. माझ्यात मी

नात्यांचे नभांगण काहींचे पौर्णिमेच्या रात्रीसारखे- एखादा चंद्र सर्वांना झाकोळतो. काहींचे अमावस्येच्या रात्रीसारखे- चंद्र तर नाही पण असंख्य तारे लखलखत असतात. काहींचे मात्र ढगाळ रात्रीसारखे- आहे आणि नाही यामधे दोलायमान! नाती आहेत पण दिसत नाहीत.

प्रत्येक व्यक्तीकडे - काहीजणी येतात, त्यातील काही राहतात, काहीजणी निघुन जातात! काहीजणी फक्त येऊन निघुन जातात. काहीजणी थांबुन आपली फजीती बघत हसतात. काहीजणी मात्र एखादे सुख घेऊनच परत निघतात. मी अडचणी विषयी लीहिते आहे.

दुरूनही समजायची ज्यांना चाहुल माझ्या स्पंदनांची, ओळखही विसरली त्यांनी आता अंतरीच्या वेदनांची! “तू” की “मी” चा त्यावेळी, शेष न उरला भेद! अन् कळले ना कसे, ह्रदयास झाला कधी छेद!

नवे एक नाते हवे कशाला आता, नवा एक विषय नको वादाला आता. सोडू एकमेकांना कोरी करुन पाटी, नवा वर्ख मैत्रीचा, नको प्रेमाला आता! नको बोलावू त्या गतक्षणांना,  कोणती #साक्ष द्यायला आता, #निरोप घेऊनी सुखेनैव  जाऊदे गतस्मृतीला आता!

SHero! Of my life,   I’m the leader!  Of my wounds,  I’m the healer!   From my ashes,  I neee to grow!  I have to be  My life’s SHero! #me_bhagyashree

हप्त्याने देण्या-घेण्याच्या गोष्टींत, प्रेम आणि निष्ठा बसु शकत नाहीत. आणि असा स्वार्थी विचार करणारे, कधी खरे प्रेमी असु शकत नाहीत! प्रेम , हे त्यागाच्या तळ्यातील काळजीच्या पाकळ्यांचे फुल जसे, त्या निर्मोही उधळल्या सुगंधाचे कोणी लावावे असे हिशोब कसे?

औदार्य हा केवळ एक असाच सद्गुण नाही तर औदार्यही बुद्धिमत्तेचे एक लक्षण आहे. याचा पुरावा- उच्च बुद्ध्यांक असलेल्या लोकांकडे निस्वार्थी मूल्ये अधीक प्रमाणात असतात, अशा व्यक्ति अधिक दातृत्ववान असतात आणि इतरांसाठी सुयोग्य अशा व्यवहारी वाटाघाटी चांगल्याने करतात. अशा व्यक्ती अल्पकालीन स्वार्थापेक्षा दीर्घकालीन सामूहिक भल्याला प्राधान्य देतात. घेणाऱ्यापेक्षा देणारा असणे हे एक हुशारीचे लक्षण आहे.

चारोळी लोकांशी होतच राहतात,  ओळख, गप्पा, भेट.  स्वतःची स्वतःशीच  कधी ना घडते गाठभेट! ******************** चारोळी ग्रिष्माचा असो वणवा,  की शिशिराचा शित कहर,  प्रेमाच्या वावरात  सदा ऋतु वसंताचा बहर! ****************** चारोळी तुझी मी होऊन तरी  काय आता होणार? संपले अश्रु सारे आता कसली मी रडणार? **************** चारोळी प्रेम म्हणजे एक असे मुक्काम, ज्याचा कोणताच पत्ता नाही! तो प्रेमी म्हणजे गुलाम असा, ज्यावर कोणाची सत्ता नाही! ******************** चारोळी वाटले ना कधी, भेटतील असे क्षण… अदृश्य अश्रु तरी, मनी आक्रंद रुदन **************** फुले कसा उधळती नि:स्वार्थी, त्यांचा गंधकोष माहित नाही. सारे काही घेणाऱ्या मानवाला   “देण्याचा संतोष” माहित नाही. ********************* समजावे ज्यांना अंती आधाराची काठी, ते संधी साधुन घालती खंजीर का पाठी? गेले सरुनी कष्टात तारुण्य आणि शक्ती, काही न उरले हाती, फक्त पोचली साठी! ********************* स्वतःच स्वतःशी भांडुन,  स्वतःचाच घालवायचा भाव!  मीच तो महासागर,  ज्यात समाधिस्थ माझी नाव! ****************** ...